بی گمان این نگرش را باید برخاسته از وجود شهرداری کارآمد و دوراندیش دانست که بر پایه اصول شهرسازی نیازهای شهر را می شناسد و به روشنی می داند چگونه یک شهر می تواند زیبایی، آسایش و امنیت را برای شهروندان به ارمغان آورد.

از نگاه این شهردار، شهر نباید اتومبیل محور بلکه باید انسان گرا باشد. این دید که با رویکردی علمی، عقلانی و راهبردی همراه است، با نگاه شهرسازان، معماران و برنامه ریزان شهری جهان مدرن همسوست.

هویت یک شهر را باید در مرکز آن جست .هنگامی که از پیاده روی سنگفرش خیابان طالقانی می گذریم، با افراد میانسال و زوج های جوان و سالخورده ای رو به رو می گردیم که با آرامش بر روی نیمکت هایی نشسته و به گرمی با یکدیگر به گفتگو پرداخته اند. همچنین کودکان و نوجوانانی را می بینیم که خود را به دوچرخه سواری سرگرم می کنند و لحظه های خوشایندی را پشت سرمی گذرانند. در اینجا تصویری از مردم، فضاها، پیوندها و زیرساخت های اجتماعی و فرهنگی در شهر خلاق ایرانی–اسلامی خودنمایی می کند؛ این چشم انداز چشم نواز از برخی اصول شهرسازی خلاق شهرهای امروزی اروپا، آمریکا و برخی شهرهای شرقی و شهرهای آینده با الگوی بومی برگرفته شده است. به سخن دیگر، ایجاد فضاهای عمومی با ساخت زیرساخت‌های کالبدی، فضایی و اجتماعی در کنار فضایی اقتصادی و تجاری به شایستگی نگریسته شده است.

شهرسازی انسان گرا با تغییر محیط شهری و جهت دهی محیط انسانی و توجه به اصول شهرسازی نوین در پی جلب نگاهها به حرکت پیاده و پیاده سازی معابر است. بی گمان این رویکرد می تواند امنیت، تعاملات اجتماعی، سرزندگی و شادابی را دوچندان نماید. به دیگر سخن، پیاده روها سنگفرش و عریض تر و در برابر، خیابان‌ها کوچک تر و کم عرض تر نمود می یابند. بر پایه آنچه گفته شد، چنین می توان دریافت که فضای عمومی خیابان طالقانی که تا دیروز با تراکم ترافیک و سلب آسایش شهروندان همراه بود، امروز رنگ دیگری به خود گرفته و آرامش تازه ای را برای شهروندان به ارمغان آورده است. از دیگر سو، پیش از اجرای طرح خیابان طالقانی، تراکم ترافیک که در میدان فردوسی وجود داشت، همچنان رو به فزونی بوده و تغییر چشمگیری در آن رخ ننموده است.

گفتنی است که مدیریت شهری را نباید تنها در شهردار خلاصه نمود. در این فرایند، نهادها و دستگاههای گوناگونی همچون اداره آب و فاضلاب، پلیس راهنمایی و رانندگی، اداره‌ حفاظت محيط زيست و صدا و سیما مشارکت دارند و هر یک باید برای پاسخگویی به نیازهای شهروندان ازهیچ کوششی دریغ نورزند.

کوچه ای که با هزینه شهرداری آسفالت می شود را در نظر بگیرید. چنانچه یکی ازدستگاهها و نهادهای یاد شده پس از چندی اقدام به کنده کاری دراین کوچه  نماید و آن را به حال خود رها کند، تردد در این مسیر با نارضایتی شهروندان روبه رو می گردد. از دیدگاه شما آیا مقصر اصلی را باید شهرداری دانست!؟

اینک جای این پرسش است که آیا هنگام آن فرا نرسیده که از فرهنگ شهرنشینی سخن به میان آوریم و شهروندان را به جای استفاده از اتومبیل شخصی و ایجاد تراکم ترافیک و افزایش استرس، به پیاده روی و استفاده از ناوگان حمل و نقل عمومی تشویق کنیم!؟

خوشبختانه چند سالی است که شهرداری ایلام در راستای گسترش فرهنگ شهرنشینی شهروندان را به بیرون گذاشتن زباله های خود در ساعت ۹ شب تشویق می کند. بی گمان این پویش را باید گامی به سوی فرهنگ سازی در زمینه حفظ و سالم سازی محل زندگی برشمرد. 

ناگفته پیداست که رسانه ها می توانند با اطلاع رسانی و فرهنگ سازی زمینه سودمندی برای افزایش ظرفیت مشارکت شهروندان در تحقق اهداف مدیریت شهری فراهم نمایند.

اگر می خواهیم شهر ایلام سالم و پایدارجلوه کند، باید از یک سو مدیران محترم شهری با آگاهی، اعتماد، شفافیت، پاسخ گویی، خلاقیت و شناسایی توان های محیط شهری و شهروندان با مشارکت و حمایت از مدیریت شهری و تعاملات اجتماعی از دیگر سو به عنوان دو بازوی قوی در این راه  گام بردارند. از این رو، تا هنگامی که شهروندان شهرشان را متعلق به همه آنان ندانند، به توسعه پایدار شهری دست نخواهند یافت.