صفوف منظم و مستحکمی که هجوم امر واقع را مهار کرده است؛

باز تعریف، باز تولید، بعثت

این نظم نمادین حافظ امنیت روانی و در تلاش برای دور نگهداشتن فرد(سوژه) از اضطراب( به عنوان منبع اصلی تهدید سلامت روان) است. اضطرابی که ازدیاد آن سوژه را از پا خواهد انداخت.

در این نظم نمادین است که سوژه خود را تعریف می‌کند، هدف‌گذاری می‌کند، برنامه‌ریزی می‌کند و دسته‌بندی و اولویت‌بندی وجود دارد.

لاکان می‌گوید هر اتفاقی که این روال را بر هم بزند در سوژه تنشی ایجاد می‌شود که تا آنرا به مسیر خود بازنگرداند و تا رفع کامل اضطراب، از تلاش نمی‌ایستد.

گاهی امّا؛ این اتفاق، خارج از حیطه‌ی توان و ظرفیت فکری و روانی سوژه است، مانند تهدیدهای وجودی، مانند جنگ‌ها که شدت اضطراب به حدی است که سپر می‌افتد و روان دچار فروپاشی می‌شود‌.

لاکان این مورد را«هجوم امر واقع» می‌نامد.( امر واقع همان رخداد خارج از توان تفسیری، بیانی و تحملی ماست).

در هجوم امر واقع پیش‌بینی تئوریک این است که مقاومت ذهنی بشکند، دفاع های روانی فرو بریزد و سوژه ارتباطش را با واقعیت از دست بدهد و در اصطلاح آسیب شناسانه، روانپریشی را تجربه کند.

اما این پایان کار است؟ خیر

در دیدگاه لاکان؛ زمانی که سوژه(فرد) تبدیل به جمعی از سوژه‌ها(افراد) می‌شوند، افراد در یک باز آرایی تازه‌ی دال‌ها در دل هجوم امر واقع، شیوه‌ای دیگر از ایستادن در برابر اضطراب را می‌یابند که نه بازگشت کامل به تعادل پیشین بلکه تولد نسبیِ نظمِ نمادینی تازه است.

و این سبب می‌شود اضطراب و تنهایی تبدیل به امید و انسجام شود. و روان از این تهدید جان سالم به در ببرد.

صفوف منظم و مستحکمی که امروزه در خیابان‌های ایران شاهد آن هستیم استعاره‌ی بی‌نظیری از باز تولید این نظم است که هجوم امر واقع(جنگ ناجوانمردانه و تحمیلی سوم) را نه تنها مهار کرده بلکه غلبه بر آن را ممکن ساخته است.

شاید این تعریف روانکاوانه‌ی مبعوث شدن ملت باشد، شاید.