×
×

اتحاد مقدس و دل‌هایِ جامانده در مهران؛
جوانه‌ عشق در آتش

  • کد نوشته: 7263
  • ۱۶ مرداد ۱۴۰۵ - ۰۷:۰۰
  • ۰
  • بازتاب/غلامرضا محمدمرادی: گاهی تاریخ، نه با جنگ‌ها و پیروزی‌ها بلکه با صحنه‌هایی از عشق و ایثار نوشته می‌شود، صحنه‌هایی که انسان را به عظمت روح آدمی امیدوار می‌کند. اربعین امسال در مرز بین‌المللی مهران، یکی از همان فصل‌های ماندگار تاریخ بود، فصلی که در آن، گرمای سوزان بیش از ۵۰ درجه، نه‌تنها اراده‌ها را سست نکرد بلکه دل‌ها را به هم نزدیک‌تر ساخت و از میان آفتابِ سوزان، «وحدتی مقدس» سر برآورد و «جوانه‌های عشق» بسیاری رویید.
    جوانه‌ عشق در آتش
  • مهران در این روزها فقط یک مرز نبود، قرارگاهی بزرگ از عشق، اخلاص و همدلی بود. شهری که در آن، مردم و مسئولان، نیروهای نظامی، انتظامی، مرزبانی و امنیتی، امدادگران، هلال‌احمر، پزشکان و پرستاران، راهداران، نیروهای خدماتی و پاکبانان، رانندگان، موکب‌داران، خبرنگاران، عکاسان، اصحاب رسانه و هزاران خادم بی‌نام‌ونشان، دوشادوش یکدیگر ایستادند، نه برای انجام یک وظیفه اداری بلکه برای ادای دَینی عاشقانه به زائران حضرت اباعبدالله الحسین(ع).

    در آن هوای نفس‌گیر که نفس کشیدن نیز دشوار بود، عرق از پیشانی خادمان جاری می‌شد اما هیچ‌کس از گرما سخن نمی‌گفت. همه، دل در گرو زائری داشتند که باید با آرامش، امنیت و آسایش از مهران عبور می‌کرد. انگار خورشید، هرچه سوزان‌تر می‌تابید، عشق به خدمت نیز شعله‌ورتر می‌شد و جوانه‌های بیشتری از عشق، خلوص و خدمت، می‌رویید. اینجا، گرما حریف دل‌هایی نشد که برای حسین(ع) می‌تپید.

    راز موفقیت اربعین امسال را باید در همین همدلی جست‌وجو کرد، وحدتی که در آن، هیچ سازمان و نهادی خود را جدا از دیگری نمی‌دانست. همه، یک خانواده بودند، خانواده‌ای که تنها یک هدف داشت: لبخند رضایت زائران سیدالشهدا(ع).

    ثمره این اتحاد مقدس و کم‌نظیر، عبور میلیون‌ها زائر از پرترددترین مرز زمینی کشور با کمترین مشکلات، کمترین گره‌های ترافیکی و بالاترین سطح هماهنگی بود. مهران بار دیگر نشان داد که شایسته عنوان«نگین درخشان گذرگاه‌های اربعینی ایران» است، افتخاری که نه با ساختمان‌ها و تجهیزات بلکه با دل‌های بزرگ مردمانش به دست آمده است.

    اما شاید زیباترین و تأثیرگذارترین تصویر اربعین، پس از پایان آن رقم خورد، زمانی که موکب‌ها آرام‌آرام جمع شدند، خودروهای خدمت بازگشتند و لباس‌های خادمی از تن‌ها بیرون آمد اما دل‌ها هنوز حاضر به رفتن نبودند.

    بسیاری از خادمان، هنگام ترک مهران، اشک در چشم داشتند. نه از خستگی روزهای گرم و سوزان بلکه از دلتنگی، دلتنگی برای نوکری زائران حسین(ع)، برای سلام‌های عاشقانه، برای دعای خیر مادران و پدران، برای لبخند کودکان و برای لحظه‌هایی که احساس می‌کردند خداوند، بزرگ‌ترین افتخار زندگی را نصیبشان کرده است.

    آری… اربعین به پایان رسید، اما دل بسیاری از خادمان، همان‌جا ماند، در نقطه صفر مرزی مهران، زیر همان آفتاب سوزان، کنار پرچم‌های«یا حسین(ع)» و در میان آخرین نگاه زائرانی که راهی کربلا بودند.

    شاید راز مهران همین باشد، شهری که هر سال، گرمای بالای ۵۰ درجه را با خُنکای محبت مردمان و خادمانش شکست می‌دهد، شهری که به همه ثابت می‌کند وقتی نام حسین(ع) در میان باشد، آفتاب هم توان خاموش کردن شعله عشق را ندارد.

    و این، بزرگ‌ترین دستاورد اربعین امسال بود، اتحاد مقدسی که از دل گرمای سوزان برخاست، میلیون‌ها زائر را با آرامش بدرقه کرد و پس از پایان مأموریت، هزاران دل را برای همیشه در مهران جا گذاشت.

    دیدگاهتان را بنویسید

    نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

    دو × یک =